Stanisław Witkiewicz i jego portrety

Witkacy zrezygnował zupełnie z malarstwa olejnego około 1926 rok.

Skupił się na wykonywaniu portretów tzw. Firmy portretowej S. I. Witkiewicz.

Pastelowe portrety w regulaminie „firmy” zostały podzielone na 5 typów,

w zależności od usytuowania na skali: naturalizm – Czysta Forma.

Te ostatnie, wykonywane niegdyś pod wpływem narkotyków, z którymi Witkacy zapoznał się podczas służby w Rosji, a później „na trzeźwo”, przyniosły mu sławę.

Witkacy skategoryzował swoje portrety w pięciu podstawowych typach: od A do E.

A – portretowany przedstawiony bardzo dokładnie, bez przerysowań, bez cienia karykatury,

jedynie tło portretu, bardzo fantastyczne: dziwne postacie zwierzęce, bujna i niespotykana roślinność …

B – dokładne ujęcie osoby portretowanej z niewielkim podkreśleniem charakterystycznych cech postaci.

C –  wykonywany dla przyjaciół i znajomych przeważnie na spotkaniach towarzyskich. Często też z użyciem środków odurzających, dlatego odznaczały się dużą dozą karykatury.

Na portretach tego typu istnieją również dopiski takie jak np, Co – wpływ kokainy, Et – eteru, Eu –eukodalu,

D – To samo co w Typie C, jednak bez pomocy środków odurzających.

E – zupełna dowolność w portretowaniu: czysta forma.

 

Nena Stachurska, 1930                              Julian Tuwim, 1929

Również mieszał typu portretów, na przykład paradoksalne A+E.

Witkacy ubolewał, że największym zainteresowaniem kupujących cieszą się te bardziej realistyczne obrazy.

Jednak firma swego czasu była jego podporą finansową.